Aankondiging: Gedenkboek Oosterbeekse oorlogsslachtoffers 17 september – 1 november 1944, 3e, geheel herziene druk

Zes jaar na het verschijnen van de tweede editie van het gedenkboek voor de burgeroorlogsslachtoffers uit het dorp Oosterbeek (uitgegeven door de Vereniging Vrienden van het Airborne Museum Oosterbeek) wordt gewerkt aan een 3e, geheel herziene druk. Veel nieuwe informatie en gegevens zullen worden toegevoegd, die met behulp van familieleden en andere nabestaanden zijn verkregen. Ook zijn diverse digitale bronnen, archieven en in de laatste jaren verschenen nieuwe publicaties geraadpleegd.
Onze zoektocht naar ontbrekende afbeeldingen en nieuwe informatie wordt ook deze keer weer ondersteund door de heer Geert Maassen. Als u informatie of afbeeldingen van burgerslachtoffers uit het dorp Oosterbeek heeft die in het gedenkboek opgenomen mogen worden, of als u de verblijfplaats daarvan kent, vragen wij u vriendelijk om contact op te nemen met een van de beide auteurs: Ron Wenting (rowe@ziggo.nl) en Roland de Kwant (zzkwetal@hotmail.com). De streefdatum voor het verschijnen van de publicatie is: 4 mei 2021.
Een overzicht van alle in het boek opgenomen slachtoffers en meer informatie kunt u vinden op de Facebookpagina Oosterbeekse Burgerslachtoffers.

Via via kwam ik in contact met een amateurhistoricus die zich verdiept in de Tweede Wereldoorlog. Hij had een aantal onbekende foto’s gevonden uit de septemberdagen van 1944, inderdaad de maand van Market Garden. Die foto’s ziet u hier bij het artikel staan. Hoogstwaarschijnlijk zijn ze allemaal in Harskamp genomen, op de legerplaats. Onbekend is nog wie er op de foto’s staan, wel is zeker dat het geallieerde krijgsgevangenen zijn. Ook is zeker dat de fotograaf de Duitse propagandafotograaf Seuffert was.

Een brug te ver

Op zondag 17 september 1944 begon Operatie Market Garden. De bedoeling was om de bruggen over de Maas, Waal en Rijn in handen te krijgen. Het hoofddoel was om via Nederland door te stoten naar het Duitse Ruhrgebied, het hart van de oorlogsindustrie, en vandaar naar Berlijn, om zo voor de Kerst de oorlog te beëindigen.
De Rijnbrug bij Arnhem kon helaas niet veroverd worden en bleek een ‘brug te ver’. Aan de gevechten rond Arnhem deden meer dan 10.000 Britse en Poolse paratroopers mee. Zij werden met vliegtuigen en zweefvliegtuigen over de Rijn gebracht maar bleken kansloos tegen het Duitse leger. Op 25 september 1944 was Market Garden voorbij. Naast heel veel doden onder militairen en de burgerbevolking werden circa 6500 geallieerde soldaten gevangengenomen.

Krijgsgevangenen

Deze krijgsgevangenen zijn via verschillende wegen afgevoerd. Eén route liep van Arnhem via Ede naar het Infanterie SchietKamp (ISK) in Harskamp. Daar werden de gevangenen verzameld en later via Stroe per spoor op transport gezet naar Duitsland.
Over deze krijgsgevangenentransporten is nog erg weinig bekend, er is ook niet veel onderzoek naar gedaan. De vondst van de foto’s van Kriegsberichter Seuffert en vooral die met de herkenbare garages van het ISK op de achtergrond, hebben ervoor gezorgd dat er voor het eerst nauwkeuriger naar de gang van zaken in de septemberdagen van 1944 is gekeken. Helaas roepen gevonden antwoorden meestal weer meer vragen op……

Herinneringen van Bram van den Berg

Bram van den Berg (Harskamp 1928-2020) heeft zijn oorlogsherinneringen vastgelegd en hij beschrijft onder andere de septemberdagen van 1944.
“Zondag, 17 september 1944, zo tegen de middag, hoorden wij een enorm vliegtuiggeronk dat steeds maar toenam. Iedereen naar buiten en staarde met schrik en verbazing naar de lucht. De hele lucht zag als het ware zwart van de vliegtuigen, die op geringe hoogt overvlogen. Grote vliegtuigen, waarvan vele aan lange kabels zweefvliegtuigen voorttrokken. Wat zou ons nu weer boven het hoofd hangen. Al gauw ging het bericht rond dat deze luchtarmada zijn lading, bestaande uit parachutisten, luchtlandingstroepen en materiaal, in de buurt van Renkum had gedropt en dat men van daaruit Arnhem wilde bezetten om met name de brug over de Rijn ongeschonden in handen te krijgen.

De volgende dag hoorden wij opnieuw vliegtuigen naderen. Henk Voulon en ik klommen bij Henk op het dak en zagen al gauw richting Otterlo parachutisten uit een vliegtuig springen. Al spoedig bleek dat een nieuwe luchtlanding had plaatsgevonden op de Ginkelse Heide nabij Ede. De parachutisten die wij hadden zien vallen, waren te laat uit het vliegtuig gesprongen en in de buurt van Otterlo terecht gekomen. Deze werden echter spoedig gevangen genomen. En het zouden niet de enige zijn. Want ondanks de versterkingen die op de Ginkelse Heide waren aangekomen, ter grootte van circa 2.000 man, ging het niet goed met de Tommies. De Engelse legerleiding had de risico’s verkeerd ingeschat en de tegenstand van de Duitsers was veel groter dan men voor mogelijk had gehouden. En met een dag of tien was de Engelse aanval veranderd in een complete nederlaag.

De Duitsers hadden in het kamp een plek ingericht waar gevangen genomen parachutisten werden ondergebracht. Elke dag zagen wij Duitse auto’s rijden met Engelse krijgsgevangenen. Na verloop van korte tijd waren er honderden krijgsgevangenen in Harskamp bijeengebracht. Op zekere dag kwamen al die krijgsgevangenen door het dorp lopen op weg naar Stroe, vanwaar zij per trein naar Duitsland werden afgevoerd. Al zou je dat niet verwachten, het ging er vrolijk aan toe. De Engelsen floten en zongen: “It’s a long way to Tipperary” en dachten waarschijnlijk dat hun gevangenschap slechts enkele dagen zou duren. Dat zou ze nog bitter tegenvallen. Inmiddels hadden wij jongens uit de boomgaard bij “Het Klaverblad” een hele boel appels gejat, Goudreinetten en Rode Sterappels, die wij met toestemming van de Duitse bewakers aan de Engelsen gaven. Als dank gaf één van de Engelsen mij een mooi glimmend parachutistenembleem. Mijn vreugde hierover was van korte duur, want het embleem werd mij door een Duitse bewaker afgepakt.”

Foute dropzones

Er zijn verhalen bekend van groepen parachutisten (‘sticks’) die te laat uit het vliegtuig sprongen en daardoor op een verkeerde plaats landden. Zij zijn onder andere in Otterlo en Wekerom terechtgekomen. Eén van die gevallen is dus door Van den Berg beschreven. De parachutisten hebben toen geprobeerd om aansluiting met hun troepen rond Arnhem te krijgen of zijn opgevangen door het verzet en later via Operatie Pegasus ontsnapt. Het landen en rondzwerven van de sticks moet in de omgeving toch zijn opgevallen. Wellicht zijn er mensen die deze verhalen hebben opgeschreven of doorverteld, ik heb er veel interesse in!

Polen

Inmiddels is duidelijk geworden dat een soldaat op één van de foto’s een Poolse parachutist van de Polish 1st Independent Parachute Brigade is, dat konden kenners aan zijn schouderembleem zien. Deze Poolse brigade was op 19 september vanaf 16:00 uur verwikkeld in felle gevechten rondom LZ-Z (LandingsZone-Z, vlakbij Papendal) waar de Glider-zweefvliegtuigen met Pools transport en anti-tank kanonnen zouden landen. De geallieerde gevangenen van die gevechten zijn die dag naar alle waarschijnlijkheid niet voor het donker in Harskamp gearriveerd. De kans is dus groot dat de foto op 20 september 1944 genomen is, kort na de gevechten, want ze moeten volgens de foto’s pas in Harskamp al hun spullen inleveren. Daar werd natuurlijk geen dagen mee gewacht.

Identificatie

De tientallen foto’s die gevonden zijn, zijn allemaal door de Duitse Kriegsberichter Seuffert gemaakt. Kriegsberichter waren fotografen die in dienst die het leger waren. Zij waren onderdeel van de Propaganda Kompanie en wat was een betere propaganda voor de Duitsers dan gevangengenomen geallieerden! Helaas zijn er geen negatieven of fotonummers bekend zodat het lastig is om te bepalen waar, wanneer of in welke volgorde de foto’s zijn genomen. Het is te hopen dat dat ooit nog eens lukt.
Overigens is het wel mogelijk om door middel van gezichtsherkenning mensen te identificeren. De zeer herkenbare, heel lange man op één van de foto’s komt ook op een andere foto voor. Daarop staat een groep soldaten, net na hun gevangenname in Wolfheze. Drie van deze mannen komen ook op een Harskampse foto voor.

Wie weet meer?

Bram van den Berg beschreef, onbewust, een belangrijk – en vergeten – onderdeel uit het bestaan van het ISK. Er zijn mij verhalen bekend van mensen uit Harskamp die in de oorlog een dagboekje hebben bijgehouden. Zou het niet prachtig zijn wanneer er één of meerdere van deze boekjes tevoorschijn kwamen? De kans is heel groot dat ook zij vertellen van de honderden krijgsgevangenen die aan- en afgevoerd werden. Misschien zijn er ook wel oorlogsverhalen opgeschreven of mondeling doorgegeven. Ik zou het heel bijzonder vinden om deze verhalen te lezen of te horen. Kortom: wordt vervolgd!

Wie kan mij helpen aan nieuwe informatie over de foto’s en/of de Harskampse, Otterlose en Wekeromse gebeurtenissen rond de Slag om Arnhem?
Voor reacties: Ron Reitsma, reitsma@euronet.nl

 

Het artikel is gevonden op Facebook en door een lid van de vereniging ingestuurd voor plaatsing op de website (dank!)

Sinds eind december 2020 is de gemeente klaar met het opsporen en verwijderen van materialen in het Goffertpark. De archeologen brengen alle vondsten nu in kaart. De gemeente toont de gevonden voorwerpen tijdens een mini-expositie in het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis.

In totaal hebben archeologen 3650 objecten geborgen. Verreweg het meeste materiaal bestaat uit metalen voorwerpen. Zo zijn er veel munitiekisten gevonden. De meeste kisten zijn voor Duitse granaten en voor granaten voor Brits luchtafweergeschut. De meeste kisten waren leeg. De munitie die wel gevonden werd is inmiddels al onschadelijk gemaakt of vernietigd door de Explosieven Opruimingsdienst Defensie. Ook werden metalen jerrycans, rantsoenblikken en een deur van een Amerikaanse officierswagen gevonden.

Lees meer

In het komende Airborne Magazine is een artikel opgenomen over een aantal tot dusver, onbekende foto’s van Kriegsberichter. Voor het artikel is op het internet gezocht naar foto’s van Kriegsberichter met Arnhem als onderwerp. Dat heeft een lijst opgeleverd die we hier delen.

Speurtocht

Tussen haakjes staat het aantal foto’s die aanwezig zijn in de collectie van het Gelders Archief. Wanneer bij de persoon geen (gevonden) foto’s met link staan dan staat achter zijn naam een link waar zijn naam wel als Kriegsberichter in Arnhem vermeld staat.

Adendorf, Peter (SS Totenkopf 1942 – 1944) Pz. Assault brnz., CCC in slvr. (4 Fotos)

Apfel, Hans (SS 1944-1945) Zijn naam wordt vermeld in dit stuk

Appe [Arppe] (PK XI. Fliegerkorps), (PK Fsjg. AOK)

Bankhardt, Alois (PK L. Kdo West), (5 fotos)

Brink, Horst (25 Fotos)
–             https://www.geldersarchief.nl/bronnen/foto-s-en-films?mivast=37&miadt=37&mizig=284&miview=gal&mizk_alle=Horst%20Brink

Höppner, Willi (PK Eins.Kp.Lw.z.b.V.) (Hoeppner)

Jacobsen (KB-Kp. Lw. 3)  (115 Fotos)

Kutzner

Linden (KB-Kp. Lw.z.b.V.) (PK Eins.Kp.Lw.z.b.V.)

Peterson, Petersen wordt vermeld in dit stuk

Pospesch

Rieder, Fred (PK Lfl. 2)
–             https://sv.m.wikipedia.org/wiki/Fil:Bundesarchiv_Bild_183-27850,_Arnheim,_brennende_britische_Lastensegler.jpg

Rose, Heinrich (SS), Zijn naam wordt vermeld in dit stuk

Reinsberg, Henri Oscar Karel (Landstorm) (1 Foto)

Seuffert (KB.Kp. Lw.3) (PK Eins.Kp.Lw.z.b.V.) (2 Fotos)

Seeger, Erwin, Lt. (Lw.) (PK XI. Fliegerkorps) (PK Fsjg. AOK) (48 Fotos)

Tillmann

Wenzel, Erich (PK Lfl. 3) (43 Fotos)

Zimmermann (PK Fsjg. AOK)

Zwirner (PK Lfl. 1) (PK Eins.Kp.Lw.z.b.V.) (KB-Kp. Lw.z.b.V.) (PK Lfl. 3)
Deze fotoserie ben ik eerder tegengekomen, maar deze is discutabel, of dit Arnhem of Nijmegen is, misschien heeft iemand het antwoord.

Kriegsberichter in en om Arnhem : Totaal 243 fotos op Geldersarchief

https://www.geldersarchief.nl/bronnen/archieven?mivast=37&mizig=210&miadt=37&miaet=1&micode=2898&minr=26254726&miview=inv2

Gelders Archief geeft mbt de Kriegsberichter foto’s aan: Op dit werk rusten geen auteursrechten meer. U mag het werk zonder toestemming kopiëren, distribueren, vertonen, opvoeren, wijzigen of van het werk afgeleid materiaal maken alsmede gebruiken voor commerciële doeleinden.

Interessant is waarschijnlijk ook het volgende stuk, vervaardigd door Piet van Iddekinge (Gemeentearchief Arnhem) in 1977, ‘Kriegsberichter in en om Arnhem

Met dank aan Bernhard Deeterink voor de digitale speurtocht door de publieke archieven

 

 

Het Airborne Museum is door de coronacrisis hard getroffen, maar ontving veel steun van particulieren, overheden en organisaties om het museum overeind te houden in 2020.
44.500 mensen bezochten in 2020 het Airborne Museum in Oosterbeek en de dependance Airborne at the Bridge in Arnhem. Dit is 29% ten opzichte van vorig jaar (153.312).
Juist in het jaar waarin de heropening na een complete vernieuwing gepland stond en Nederland 75 jaar vrijheid zou vieren, sloeg het noodlot toe en moesten de deuren tot driemaal toe gesloten blijven. Ook was de bezoekerscapaciteit in verband met de 1,5 meter samenleving zeer beperkt.

Heropening uitgesteld
Het museum was de eerste maanden van 2020 gesloten vanwege de grootschalige vernieuwing van de vaste presentatie en de realisatie van een nieuwe tijdelijke tentoonstelling. Op 13 maart zou het museum de heropening groots vieren met Britse veteranen en kinderen van veteranen. Vanwege de coronacrisis moest de heropening de avond ervoor worden geannuleerd en bleven de deuren tot 1 juni gesloten.

Dankbaar voor alle steun
Het Airborne Museum voorziet voor ruim 95% in eigen inkomsten door ticket- en winkelverkoop. De tijdelijke sluitingen en de zeer beperkte bezoekerscapaciteit hebben het museum daarom hard geraakt. Ronnie Weijers, directeur-bestuurder Airborne Museum: “De steun die we dit jaar hebben gekregen was hartverwarmend. Veel particulieren zijn vriend geworden van het museum of hebben een donatie gedaan en ook het vfonds, het Ministerie van VWS, de provincie Gelderland en andere organisaties waren er voor ons. Wij zijn iedereen ontzettend dankbaar. Zonder hen hadden we het museum niet overeind kunnen houden.”

Bezoekersaantallen
In 2020 bezochten 44.500 mensen het Airborne Museum in Oosterbeek en de dependance Airborne at the Bridge in Arnhem. Dat is slechts 29% ten opzichte van 2019 toen het museum een bezoekersrecord realiseerde met 153.312 bezoekers. Bij alle doelgroepen was een daling te zien, maar deze was vooral groot onder buitenlandse toeristen en scholen.

Online groei
Ondanks de daling in bezoekersaantallen, steeg het aantal online bezoeken op de website. Ook groeide de fanbase op de social media kanalen van het museum. De actieve berichtgeving over de verbouwing in de eerste maanden van het jaar, gevolgd door de transparante communicatie over de gevolgen van de coronacrisis voor het museum, zorgden voor de groei.

Vooruitzichten

“Nu het vaccinatieprogramma van start is gegaan, zullen de maatregelen geleidelijk weer versoepeld kunnen worden. De grote groepen buitenlandse toeristen die het museum normaal gesproken in het voorjaar bezoeken verwachten we nog niet te kunnen ontvangen dit jaar. Ook zal het maximum aantal bezoekers per dag de komende tijd zeer beperkt blijven. Waar we voorheen op drukke dagen zo’n 500 bezoekers ontvingen, zijn dat er met de 1,5 meter samenleving maximaal 200. Het aantal bezoekers zal dus beduidend lager zijn dan voorgaande jaren, maar we hopen in de loop van het jaar weer een stijgende lijn te gaan zien”, aldus Ronnie Weijers.

Over Airborne Museum at Hartenstein
Het museum is sinds 1978 gehuisvest in de imposante 19e-eeuwse Villa Hartenstein. Tijdens de Slag om Arnhem was dit het hoofdkwartier van de Britten. Op deze historische plek komen de persoonlijke verhalen van zowel de Britse, Poolse en Duitse militairen, als van de burgers tot leven. Het museum toont een grote collectie authentieke wapens, documenten, films en foto’s. In de ondergrondse Airborne Experience ervaar je op indringende wijze het verloop van de Slag om Arnhem. Eerder werd het Airborne Museum door European Museum Forum genomineerd voor de prestigieuze European Museum of the Year Award. In 2020 werd het museum compleet vernieuwd. De dependance Airborne at the Bridge bevindt zich aan de Rijnkade 150 in Arnhem met uitzicht op de John Frostbrug (A Bridge too Far).

ARNHEM – Veteraan en VN-diplomaat Brian Urquhart is in het weekeinde op 101-jarige leeftijd overleden. Urquhart was in de Tweede Wereldoorlog inlichtingenofficier. Hij waarschuwde de Britse legerbevelhebbers in 1944 dat de geallieerde bevrijdingsoperatie Market Garden te ambitieus was en dat de Slag om Arnhem niet zou gaan lukken, maar zijn advies werd in de wind geslagen. Na de oorlog trad Urquhart in dienst bij de Verenigde Naties, waarvan hij uiteindelijk onder-secretaris-generaal werd.

https://www.telegraaf.nl/nieuws/1292590864/britse-inlichtingenofficier-slag-om-arnhem-overleden

Artikel over Brian Urquhart op de website Polen in Beeld : https://www.poleninbeeld.nl/maatschappij/geschiedenis/brian-urquhart-medestander-sosabowski-overleden/

Eind juli is Rick van der Hoef begonnen met het digitaliseren van de Nieuwsbrieven van de VVAM. Het doel was om voor het eind van het jaar het project af te ronden. Hij wist het project eind november al af te ronden waarna Bernhard Deeterink vervolgens aan de slag ging om de content op de site te zetten. Zojuist is nummer 132 gepubliceerd waarmee meer dan 200.000 woorden over de operatie, het museum en de vereniging online staan. Alles doorzoekbaar via de site en elke internet zoekmachine!

Bernhard en Rick: TOP!!!

Link: https://vriendenairbornemuseum.nl/nieuwsbrieven-1980-2013/

Rick gaat zich in 2021 richten op de Ministories die op dezelfde wijze online gepubliceerd worden.

Honorary President: Jennifer, Lady Gretton DCVO JP
Patron: Air Vice Marshal Ranald Munro CBE TD VR DL
Dutch Patron: Dr Robert Voskuil
Padre: The Reverend Brian McAvoy MBE MA RAF (retd)

Newsletter, November 2020

‘At the going down of the sun – we will remember them’

The 76th Anniversary of Operation Market Garden has come and gone, sadly this year our commemoration plans were torpedoed by, of all things, a virus. We are determined that the date will always be marked by a service of remembrance. So it was, on Saturday 12th September, that a small number of relatives and friends gathered at the Memorial for an ‘At the Going Down of the Sun’ service led by padre Brian McAvoy. A highlight of the service was the wonderful rendition of the Last Post and Reveille played by former Parachute Regiment bugler, Maisie Lee.

The beautiful hand knitted poppy wreath was laid by our President, Jenny Gretton. The wreath was one of two knitted last year by the ladies of Pickwell (The Pickwell Knit and Natter Group). Pickwell is the closest village to Somerby, the Battalion’s HQ in 1944. Almost simultaneously, across the North Sea, the second ‘Pickwell’ wreath was being laid at the 10th Battalion Marker in Oosterbeek – organized by our Dutch friends, Liset and Jelle Vos.

What makes this so poignant is that the Dutch wreath (which left Leicestershire last year and will not return) represents those of the Battalion who left but never returned to Leicestershire.
Liset and Jelle also led the flower children, of the De Marienborn school in Oosterbeek, to lay cards on all of the 10th Battalion graves in the Arnhem Airborne Cemetery.

Jelle Vos and Chris Dimond pay their respects at the 10th Bn Marker, Oosterbeek

At Somerby All Saints church, a ‘Friends of The Tenth’ rose, donated by Davina and Michael Bates, was planted and dedicated by Padre Brian.
Davina was a young girl in 1944 living in the village and has many memories of those times as well as all the commemorations that have taken place since.
Davina and Michael also donated ‘Somerby Main Street’ – the original granite setts walked on by the Battalion that are now laid at various points in the Memorial Garden.

Davina, far left and Michael, far right, at the dedication of the rose

During these acts of remembrance there was a special place in our hearts and prayers for those veterans and friends whom we have lost this year. Little more than a year ago we were enthralled to welcome Freddie Deane and John Jeffries as our VIP guests at the unveiling of the Memorial.

Freddie Deane and John Jeffries at the unveiling, September 2019

So, it is very sad to report that both Freddie and John have, this year, left us. The covid number restrictions placed on both their funerals meant that we were not able to be represented at John’s. But we were at Freddie’s service in North Wales and were able to pay our respects and lay a beautiful floral tribute to one of the last men of the Battalion.

The scheduled Remembrance service was also scuppered but thanks to Padre Brian we pre-recorded a service which many of our supporters and friends were able to watch at 11.00 hours on Remembrance Sunday, 8th November. This recording is still available to watch on our website, should you wish to do so; this is the link – https://friendsofthetenth.co.uk/2020-remembrance-sunday/

As far as we are aware, the ‘Last Man Standing’ and only survivor of the WW2 Battalion is the wonderful and extraordinary Victor Gregg. In October, a few of us were delighted to meet up with Vic in his new home of Goring on Thames to celebrate his 101st Birthday. Vic was in top form; a three-hour pub lunch flew by and as always, we were treated to many brilliantly told stories from his remarkable, indeed unique, life. If you have not already done so, you must read Vic’s autobiography, ’Rifleman’ (Bloomsbury Press), which is available from all the usual outlets. Recently, British astronaut, Major (AAC) Tim Peake declared ‘Rifleman’ at the top of his reading list and no wonder when you delve into Vic’s biography. Vic has always lived on his wits, from an early age as a ‘Kings Cross Kid’ through his front-line service in North Africa with the Rifle Brigade, joining the Long-Range Desert Group (forerunner of the SAS) and his eventual capture as a 10th Battalion paratrooper at Arnhem. His POW death sentence handed out for sabotaging a German soap factory and astonishing release due to the Allied air raids on Dresden. His post-war exploits as a communist trade union convener and something of a double agent whilst working for the Russians and MI5. As I say – you must read this book which reinforces that old adage of ‘truth being stranger than fiction’. I’m sure that before too long ‘Rifleman’ will be produced as a blockbuster film!

It seems scarcely believable that Vic is now into his second century!

Our project to deliver an ‘Arnhem in Leicestershire’ heritage trail, with plaques indicating properties of historical significance in and around Somerby, is moving ahead nicely. Jane and Neil Thorley, owners of the Vines in Thorpe Satchville have recently installed their plaque, and more are in production, including our President’s home, Somerby House which was Battalion HQ, also the Somerby Sergeant’s mess and Somerby Grove (‘A’ Company).

Plaque installed at the Vines, Thorpe Satchville
Just as in 1943-44, we look forward to seeing lots of regimental maroon in East Leicestershire!

To whet your appetite, we hope to soon announce another major and the most exciting initiative since the unveiling of our Memorial – watch this space but this is for another day!

For now, I am delighted that, once again, our supporters have come up trumps with a number of guest articles. The following is by Prosper Keating. Prosper is a published author and journalist, he served in 10 Para V. More ‘guest’ articles will follow in subsequent issues.

DESERT BREEZE – PART ONE
The new Orders for 2nd Battalion, The Royal Sussex Regiment, were posted on New Year’s Day, 1943. The Orders stated: ‘Lt. Col. K.B.I. Smyth relinquishes command of 2 Bn Royal Sussex and assumes command of this Bn. All volunteers of Royal Sussex, numbering 7 officers, 5 WO’s, 4 C/Sgts, 24 Cpls and 104 other ranks are transferred to this Bn. The Bn will then form on these figures, all stores and equipment are taken over from 2 R. Sussex. 65 men have already qualified as parachutists and a further 80 are on a course. Courses are organised by 4 Middle East Training School, Kabrit.’.
A typical British infantry battalion of the era numbered some 850 officers and other ranks. The Royal Sussex had had a hard time of it lately at the battle of Alam el Halfa, where they faced Rommel’s Panzers, and El Alamein. They were in hand-to-hand fighting with the very tough paratroopers of the Italian Folgore Division.
The lads who’d chosen to stay, when the Battalion’s conversion to Parachute status was announced after the victory at Alamein the previous November, had been joined by volunteers from the Sussex Regiment’s 4th and 5th Battalions.


Posted to the Royal Army Service Corps Base Depot at Geneifa, some twenty miles north of the port of Suez on the Suez-Ismailia highway, they were joined by men from other regiments and corps. As a holding and dispersal centre for soldiers whose units had been wiped out or who were almost recovered from wounds, Geneifa was an ideal location for staff officer Ken Smyth, late of the South Wales Borderers, who had been charged with forming a new parachute battalion as part of the move to enlarge British Airborne Forces before the coming battles on the European continent.
For the time being, 2 RSR’s new name was S Battalion, the S standing for Sussex. Geneifa was a tented base around a hub of brick and wooden buildings housing the administration offices, medical centres, various canteens and the camp cinema. There were latrine blocks although most of the lads preferred the open-air arrangements consisting of benches over septic tanks because the wind took the stench away. Every couple of days, the latrine detail would tip a couple of jerry cans of petrol down the holes and toss in a burning rag. Every so often, some fool would end up with nasty ‘posterior’ burns because he had not seen the red pennant.
One of the better canteens was Dunbarton House, run by the Free Church of Scotland. The tea, buns and lemonade were the best in Geneifa, and the Minister and his helpers didn’t badger the lads about God and salvation. The beer in the NAAFI wasn’t much good but it was better than nothing. Mindful of Nelson’s adage about men and ships rotting in harbour, Colonel Smyth kept the lads occupied with regular field training as well as the usual garrison duties like ‘bulling’ and ‘blancoing’ personal kit and billets.
After twenty-mile route marches in battle order into the jebel to the west of Geneifa, the lads would dig in, which was no easy task on the rocky desert crust. They might spend two days in their two-man fire trenches scanning the horizons for an enemy who was actually in full flight towards Tunisia in January 1943. The NCOs might come around and order them to move position to a grid reference a mile away, which meant filling in the holes, moving to the new location and digging new holes. If they were lucky, they’d march the twenty miles back to camp in the chill of the night, when a man in the desert was grateful for any way of warming himself up. Cold as it was, it was still easier than marching under the sun.
Hygiene was strictly enforced with regular inspections of mess tins and eating utensils, which had to be cleaner than new at all times except when you were using them. Water bottles were inspected, and you were on a charge if the contents didn’t smell of the Halazone purifying tablets you were issued every day. Any of the old hands who’d served in India and Palestine could tell you that trusting the water, even from the camp bowsers or the natives’ wells, was a mug’s game.
Useful Arab words included ‘moya’, which meant water. The natives, who were Egyptians rather than Arabs, happily offered you water when you stopped near their homes and wouldn’t accept any money for it but filling up your water bottle from their personal supply was bad manners. Taking an earthenware mugful was the done thing but they’d let you fill your water bottles from their wells, as long as you asked first. They were sticklers for good manners.
Any desert soldier worth his salt learned to fill his water bottle at any opportunity. Any puddle, no matter how much goat piss it contained, was good enough as long as you used your Halazone tablets. And then there was recycling your water, but you didn’t mention that in the postcards home – not that the Army Censor would have passed it anyway.


Another Arab word you heard a lot was ‘gareeb’, which means nearby or, at any rate, not far away. Desert people don’t think in miles when they travel. They think in days. A day’s camel ride was not far for a Son of the Desert, but it was a bloody long way for an infantryman in full kit. If the native was on a donkey, which is slower than a camel, ‘gareeb’ might not mean as many miles. All of that considered, anywhere by foot in the desert is far away for men raised in Sussex fields or London boroughs. And like the Celts of our islands, Arabs dislike telling travellers that they have a long way to go, it is considered bad manners. So, everywhere is gareeb.
There was a beach reserved for servicemen a couple of miles to the north on the shore of the Great Bitter Lake, which lived up to its name if you got a mouthful of it. But it wasn’t poisonous like the River Nile. If you fell in the Nile, it was straight off to an army hospital where the medics stuck more needles in you than a pin cushion. The Nile was as filthy as Old Man Thames. The natives were immune to it and so were the Battalion’s Londoners who’d grown up swimming in the Thames. They didn’t often suffer from ‘Delhi belly’. Nor did the old hands who’d served with the Royal Sussex in Karachi in the early ‘Thirties or in Palestine a few years later.
The lake had been formed when the Suez Canal was built, providing anchorages for ships in transit. The lads of S Battalion who were waiting to do their parachute courses at RAF Kabrit could see the aircraft taking off from the airfield a mile to the east of the swimming beach and climbing to 800 or 1,000 feet before making their runs over the drop zone on the flatlands across the lake. The aircraft were mostly converted Wellington bombers but sometimes they saw Lockheed Hudsons or Douglas Dakotas dropping their comrades.
Sometimes they caught a whiff of aviation fuel on the breezes wafting across the water from the airfield, built on a promontory where the lake narrows into the southern part of the canal. They counted the seconds off after the parachutes deployed. It usually took around forty seconds for a man to reach the ground but if a rising thermal caught his canopy, it could take twice that time or longer. They’d bet a bob or two on it, which made a change from betting on beetle races or how far they could piss against the desert wind. And they thought of their imminent appointment with the Parachute Jump Instructors of N°4 Middle East Training School.
N°4 METS had evolved in the year since ‘Gentleman Jim’ Almonds and his fellow Special Air Service NCOs had built the first rudimentary parachute training facilities at RAF Kabrit with four PJIs sent by the RAF. Almonds’ diary noted on October 6th, 1941: “Afternoon spent jumping backwards from a lorry at twenty-five miles per hour. Three broken arms and a number of other casualties. Broken bones through training now six.”. Jumping from moving lorries, although brutally effective as a preparation for military parachuting, was a thing of the past at RAF Kabrit when the lads of S Battalion passed though.
RAF Kabrit was a couple of miles by road from Geneifa, but the RAF laid on transport at the beginning and end of each day in the form of Bedford QL lorries. The latest thirty-man course intake paraded at 0700hrs in front of the S Battalion office. They shivered in the cold as Colonel Smith addressed them. The Battalion was counting on them. The old regiment was chasing Rommel and his Italian friends through Libya with the rest of the Eighth Army – but they were not to fret as they would be seeing the Hun again soon enough.
The Regimental Sergeant Major stepped forward, banging his right foot down as he came to attention, his pace stick under his left arm. “Platoon! Platoon, Shun! Officer on Parade, Dismiss!” Turning smartly to the left and banging their right feet in as if they were on parade at Buckingham Palace, the platoon saluted and off three paces before breaking ranks and running to the waiting lorries. Ken Smyth watched them: “They look keen, RSM.”. The RSM nodded: “They’re good lads, sir. They won’t show us up over there. All good lads!”.


The lads were silent as the lorries rumbled along the road towards Kabrit. Some wondered anxiously if they would refuse in the door. But it was an idle fear because the fear of shaming yourself in front of your mates – and shaming them too – overcame any fear of parachuting in all but the rarest of cases. Others wondered if they would ‘candle in’, as plunging to your death because of a parachute malfunction was known. But if death came to them that way, it just meant that their number was up, that’s all.

At 0750 hrs, the platoon was standing at ease in three ranks in front of the N° 4 METS Orderly Room. A staff-sergeant wearing the Physical Training Corps cap badge on his side hat marched up and came to attention in front of them with a clipboard under his arm. “Platoon, Platoon, Shun! Stand at ease!”. Taking a pencil from the pocket of his sharply pressed shirt, he spoke again: “I am Staff Sergeant Meane. I am your PT instructor and I am also an Assistant Parachute Jump Instructor. Right, listen up for your names. You come to attention and you answer ‘Yes, Staff’, which tells me that you are here and that you are alive. Afterwards, I shall hand you over to the Royal Air Force. Right! Off we go, then!”.

Assistant Parachute Jump Instructors from the Army in Kabrit in 1942.
Note -the parachute wings above the righthand pockets of their shirts and the parachutist pattern trousers

An RAF Lockheed Hudson over Cairo in 1943
N° 4 METS sometimes used Hudsons for parachute training
(Imperial War Museum)

One of the Wellington bombers used for parachute training by N° 4 METS at RAF Kabrit in 1942 and 1943

Trainee Parachutists with their RAF PJI. They are wearing the canvas-covered sorbo rubber training helmets and Irvin X-Type parachutes in shirtsleeve order

 

Trainee parachutists in a Lockheed Hudson over RAF Kabrit in 1943. They wear the canvas- covered sorbo rubber helmets and early step-in over-smocks modelled on the German ‘bonesack’ smocks

An RAF PJI shows a trainee parachutist – probably from the SAS – how to put on the Irvin X-Type parachute at RAF Kabrit

Prosper Keating for FOTT, September 2020

FOTT Film Productions

We will have the following films in our website shop. They are available as either a download, DVD or USB memory stick. Follow this link to order https://friendsofthetenth.co.uk/shop/

Remembering The Tenth
The hour-long film tells the story of the Memorial, the unveiling and includes an exclusive and riveting interview with 10th Bn Veteran, Victor Gregg, as well as a memorable introduction by Pam Henry-Lamm, the widow of Captain Myles Henry KIA. It includes IWM footage from Market Garden. Brilliantly and professionally made and directed by Thomas Hallifax and his fellow students at Brooksby-Melton Media College. A must see of that very special day last September.

Albert Willingham: Hero from England
This beautiful, poignant, short film was professionally made in the Netherlands and features Dr Robert Voskuil and Jelle Vos (our Dutch mascot and poster boy) with some of his school friends, telling the story of the infamous cellar at number 2 Annastraat and Albert’s ultimate sacrifice. A perfect film to gently introduce children to the history.

The 70th Somerby Commemoration
An hour-long film made in 2014 which follows the weekend in Somerby and the presentation of the Somerby Cockerel to the Bishop of Leicester (on behalf of All Saints, Somerby) by 10th Bn Veteran, Gerry Dimmock.

The unveiling photo album

In our website shop is the photo album of the unveiling last September. This A4 high quality, hard cover, book has 58 pages of more than 150 colour images by our brilliant photographer, Arjan Vrieze. It comes in a presentation box. A lovely memento of an amazing day. Follow this link to buy a copy – https://friendsofthetenth.co.uk/product/remembering-the-tenth/
I quote our President – Jennifer, Lady Gretton;

“The most wonderful memento of a memorable day has just arrived! I think it is done most beautifully with some lovely photos and what a wonderful reminder of a very special occasion. All the heartache and worry during the preparation came to a wonderful conclusion on the 7thSeptember.

This will bring back so many happy memories for so many people and I know that everyone will say that it has certainly been worth waiting for!”

The Last Stand of The Tenth

Those of you who do not have a print of Derek Chamber’s ‘The Last Stand’ may want to buy one. We have 3 versions for sale in our website shop. Please see ‘Merchandise’ below.

MERCHANDISE

Please visit our website shop where we have for sale, Christmas cards, T shirts, ties and bowties, badges and prints.
Also of course, the films and photo album featured above.

To buy, visit – https://friendsofthetenth.co.uk/shop/

The Somerby Cockerel is a limited edition (75) hand-made, gold-plated and hall-marked, solid sterling silver pin badge.

We also have the ‘Unveiling Package’ for sale at only £10 which includes the souvenir brochure, order of service, two badges and windscreen sticker (total value £18!).

THE FRIENDS OF THE TENTH ROSE

This rose was propagated to remember the Boys of The Tenth. It is the same as those that have been planted in the Memorial Garden and at All Saints church, Somerby. C & K Jones make a donation to us for each rose sold.

It is available to buy from:

01829 740663 ck.jones@jonestherose.co.uk

Past & present NEWSLETTERS

Thanks to our great supporters at Reach Marketing, we have a new facility on our website. You can now read, in book ‘turning page’ format, this and previous newsletters.

Follow this link – https://friendsofthetenth.co.uk/newsletters/

REQUESTS

PLEASE? If you know anyone who does not ‘do’ emails and you think would like a copy of this newsletter, would you kindly print a hard copy and forward or post it to them?
Alternatively, contact me and I will post a hard copy to anyone unable to download this.

Should anyone wish to help in any way whatsoever, I would be delighted to speak with you. There is much more information on our website and social media pages:

www.friendsofthetenth.co.uk
https://www.facebook.com/groups/friendsofthetenth/

An easy way to access our website is to use your mobile phone to scan this barcode

If anyone would like to contribute to this magazine, I will be delighted to hear from you. Any material must be relevant to the WW2 10th Battalion or our current work to keep the legacy of the Battalion alive. We also reserve editorial rights.

You can contact me at:

alec@friendsofthetenth.co.uk

Alec Wilson
November 2020

Met dank aan R. v.d. Hoef en B. Deeterink